Bèth cèu de Pau, quan te tornarèi véder ?
Qu'èi tant sofert despuish qui t'èi quitat.
Si'm cau morir shens de't tornar revéder,
Adiu, bèth cèu, t'aurèi plan regretat.
Qu'aurí volgut, Bearn cantar ta gloèra.
Mes ne poish pas, car que soi tròp malaut.
Mon Diu, mon Diu, deishatz me véder encoèra
Lo cèu de Pau, lo cèu de Pau (bis).

Ier, qu'èri sol, dens ma trista crampèta
A respirar lo perfum dau printemps
Quan, tot d'un còp, ua prauba ironglèta,
Possa un gran crit, e puish en meme temps.
Un esparvèr cor sus la beroina ;
- Çai, çai t'ací, jo ne't herèi pas mau !
Rentre dehens, que parleram praubina
Dau cèu de Pau, dau cèu de Pau (bis).

Mes, que t'en vas, beròia messatjèra,
Adiu, adiu, senti que'm vau morir.
Car lo Bon Diu entà d'eth que m'aspèra,
Doman belhèu, non serèi mèi ací !
Puish que t'en vas, ven-t'en dens la montanha,
Ven har ton nid devath noste portau,
Qu'auràs de tot, tà tu e tà companha
Au cèu de Pau, au cèu de Pau (bis).